Spits op Prada's
Er is echt leiderschap nodig om ervoor te zorgen dat homoseksuele voetbalspelers uit de kast durven komen.
De Nederlandse voetbalcultuur zou onvoldoende "veilig" zou zijn voor homoseksuele voetballers ; spelers zouden om die reden niet uit de kast durven komen uit vrees om belachelijk te worden gemaakt.
1)
Oplossing hiervoor ligt genuanceerd. Enerzijds hebben we te maken met spreekkoren. De aanpak hiervan zou voor homo's niet anders moeten zijn dan die voor joden, negers of andere discriminerende leuzen. In zijn algemeenheid moet het beleid erop gericht zijn dat supporters hun club steunen door hun energie te richten op positieve beleving van hun club. Dit beleid begint langzaam maar zeker door te breken waarbij de Celtic supporters baanbrekend werk verrichten.
2)
Een echte leider leidt op de eerste plaats zichzelf. Zij die dit geloofwaardig doen, worden daarmee vaak ook een leider voor anderen. In deze context betekent dit dat vraagt dit om een homoseksuele voetbalspeler die er zelf voor kiest om uiting te geven aan zijn geaardheid en daarmee als rolmodel kan fungeren voor anderen. M.i. is dat een kwestie van tijd. Bij voetbal gaat het uiteindelijk om presteren. Winnen met je team is het doel waarnaar je streeft. Daaraan ontleen je plezier. Het is lekker om 2 x 45 minuten fysiek en mentaal bezig te zijn met 21 andere voetbaldieren. De voetballerij heeft laten zien dat goede spelers volstrekt natuurlijk onderdeel uit kunnen maken van een team ongeacht hun religie, ras of geaardheid. Als je een bijdrage levert aan het sportieve resultaat maakt het niet uit of je een jood, moslim, neger, kaaskop uit Friesland, of homo bent. In dit verband is het aardig om te beseffen dat er in Nederland inmiddels meer dan 100.000 vrouwen en meisjes voetballen, waaronder een flink aantal lesbiennes. Voor vrouwen lijkt er in het voetbal geen barriere te zijn om uit te komen voor hun geaardheid. Dit heeft waarschijnlijk te maken met de historische normen en waarden (cultuur) in het voetbal die niet kunnen worden losgezien van het spelletje. Het is een fysieke sport met opgerolde mouwen, vieze knieen en een schouderduw. De een voelt zich ertoe aangetrokken en de ander verafschuwt het. Dit verklaart mogelijk ook het relatief lage % "nichten" in het voetbal en het relatief hoge % "potten".
De vraag is niet of homoseksuelen mee moeten kunnen doen. Natuurlijk! En daar waar zij belachelijk worden gemaakt, moeten zij worden gesteund en beschermd. Solidair zijn met een ander. Het gaat om diversiteits denken. Verschillen en anders denkenden leren zien als een verrijking in plaats van een bedreigin. Denken in kansen in plaats van problemen. Een scorende spits op Prada's op de Nederlandse velden? Zo ver weg is het niet meer; Beckham plaveit de weg!

